دوم . . . وَ هَل يُنْجينى مِنْكَ اعْتِرافى . . . . 1 - اعتراف يعنى قبول كردن خطاها و گناهان ، كه براى تعريف شخصيت انسان در جهت ايجاد رابطه با خداوند نقش كليدى دارد ، چون كه وى با پذيرفتن تخلف‌هايش ، راه را براى تحقق آمرزش و شكل‌گيرى هدايتش همواره مىسازد و اين از مهم‌ترين اعمال انسانى بشمار مىرود و لذا محبوب الهى است . 2 - اعتراف ، روان را از اضطراب و نگرانىها نجات مىدهد ، چون با قبول خطا و گناه قدرت و توانائى خود را براى تحمّل پيامدهاى آن آشكار مىسازد . 3 - اعتراف ، تمام راه‌هاى نادرست را به روى او مىبندد ، مانند ، دروغ ، تكبر ، توطئه ، توجيهات غلط ، پنهانكارىهاى پندارى ، حيله و نيرنگ‌ها ، رشوه و پارتى بازىها ، دست كشيدن از جنايت ، غيبت ، بهتان ، توهين و . . . 4 - اعتراف ، سالم بودن و متعادل شدن روح و روان را آشكار مىسازد آنهائى كه در هر شرائط از پنهان كردن و توجيه نمودن خطاهاى خود نفرت كرده و با جرأت خود را خطا كار معرفى مىكنند ، سلامتى روح و روانشان را بنمايش مىگذارند و همين موضوع در روانشناسى دينى يك فرمول مقبول و تأكيد شده مىباشد . 5 - اعتراف امام معصوم عليهم السلام با آن مقام بسيار بلند خويش كه در تفكر انسان‌ها نمىگنجد حقيقت ديگريست ، چون او انسان كامل و در عاصميّت الهى واقع شده است و گناهان موجود در ميان ما هرگز به آنان نسبت داده نمىشود ، ولى براى اظهار خضوع و خشوع در پيشگاه الهى ، اعتراف مىكنند كه ما مخلوق هستيم و نمىتوانيم در شأن خالق متعال انجام وظيفه نمائيم ، و لذا بر همگان راه اعتراف را هموار مىسازند كه خداوند بزرگتر از آن است كه كسى بتواند حقش را اداء كند ، وقتى كه يك شخص آسمانى و نورانى به راحتى اعتراف مىكند ، پس چرا ماها كه غرق در خطا و گناه هستيم چنين كارى را انجام ندهيم ! ؟